Kayseri’nin Sessiz Sabahlarında İçime Düşen Soru
Değerli ziyaretçiler, Keso ekibi bu yazısında “Allah’ın koruyucu sıfatı nedir” konusunu tüm yönleriyle aktarıyor.
Sabahın erken saatleri… Kayseri’nin soğuğu camdan sızıyor, perdelerin arasından ince bir ışık çizgisi odaya düşüyor. O anlarda genelde kimse uyanmadan önce ben uyanırım. Birkaç dakika hiçbir şey yapmadan oturur, sadece düşünürüm. Bazen de defterimi açarım. Sayfaların arasına dökülen kelimeler, içimde birikenleri biraz olsun hafifletir.
Bugün yine öyle bir sabah. İçimde garip bir ağırlık var. Sanki dün yaşadığım hiçbir şey bitmemiş de hâlâ devam ediyormuş gibi. Defterimi açtım ve aklımda tek bir soru dönüp duruyor: Allah’ın koruyucu sıfatı nedir?
Bu soru bir anda gelmedi aslında. Hayatın içinde birikmiş küçük kırılmaların, ucuna eklenmiş bir anlam arayışı gibi.
Çocukluktan Kalan Bir Düşüşün İzleri
Çocukken Kayseri’nin dar sokaklarında koşarken düşmüştüm. O anı hâlâ net hatırlıyorum. Dizlerim kan içinde, gözlerim yaşlı, nefesim kesik… O kadar küçük bir çocuğun bile kalbi o an nasıl bu kadar hızlı atabilir, hâlâ şaşırırım.
O gün yanımda kim vardı hatırlamıyorum. Belki bir komşu, belki de babam çok uzaktan koşarak gelmişti. Ama hatırladığım tek şey şu: Yalnız kalmamıştım.
Sonra yıllar geçti. O anı defalarca düşündüm. Her defasında içimde aynı his yükseldi: sanki görünmeyen bir şey beni yere çarpmadan önce bile tutmuştu. İşte o zaman ilk kez kendi kendime sormuştum: Allah’ın koruyucu sıfatı nedir?
O yaşta bu sorunun cevabını bilmiyordum. Ama bir his vardı içimde. Bir şeyin, bir şekilde beni hep tuttuğunu hissediyordum.
O Gece Hastane Koridorunda
Büyüdükçe hayatın ağırlığı da değişti. Çocukluk düşmeleri yerini daha sessiz ama daha derin sarsıntılara bıraktı.
Annemin hastalandığı geceyi unutamıyorum. Kayseri’nin kış aylarından biriydi. Dışarıda kar sessizce yağıyordu, içeride ise zaman çok ağır akıyordu. Hastane koridorunda otururken duvarlar bile nefes alıyor gibiydi.
Annemin adı anons edildiğinde kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. O an hissettiğim korkuyu kelimelere dökmek zor. Sanki dünya bir anda daraldı ve sadece o koridor kaldı.
O gece defterimi açmadım ama zihnimde yazdığım cümleler vardı: “Eğer bir koruma varsa, şimdi onu hissetmem lazım.”
Saatler geçti. Doktor çıktı ve yüzündeki ifade değişikti. Kötü bir haber değildi. O an içimden bir şey çözüldü. Ağlamak mıydı, rahatlamak mıydı, yoksa sadece susmak mıydı bilmiyorum.
O gece eve dönerken tek bir düşünce vardı içimde: Allah’ın koruyucu sıfatı nedir? Eğer bir karşılığı varsa, belki de en çok o hastane koridorunda hissedilmeliydi.
Sınav Günü ve Kırılan Umut
Hayat sadece büyük acılarla değil, küçük hayal kırıklıklarıyla da insanı yoruyor. Üniversite sınavına girdiğim günü hatırlıyorum. Her şeyin bir saniyeye sıkıştığı, kalem seslerinin bile bir baskı gibi geldiği o salon…
Sorulara bakarken zihnim bulanmıştı. Bildiğim şeyler bile uzaklaşmış gibiydi. O an kendimi yetersiz hissettim. Sanki yıllardır taşıdığım emek bir anda elimden kayıyordu.
Ama sonra garip bir şey oldu. Yan sıramdaki biri kalemini düşürdü. Eğildi, almak için uğraşırken benim önümdeki sayfa da hafifçe dağıldı. O küçük hareket bana bir saniyelik bir mola verdi. O bir saniyede nefes aldım.
Belki de hayatın koruması dediğimiz şey bazen böyle küçük anların içine saklanıyordu.
Sınavdan çıktığımda sonuçtan emin değildim. Ama içimde garip bir huzur vardı. Sanki her şey olacağına varmıştı ama ben yalnız değildim.
Yine aynı soru: Allah’ın koruyucu sıfatı nedir?
Gecenin İçinde Gelen Sessizlik
Yıllar geçtikçe bu soru bende daha derin bir yere yerleşti. Artık sadece bir merak değildi. Bir ihtiyaçtı.
Geceleri Kayseri’nin sessizliğinde yürürken bazen gökyüzüne bakıyorum. Soğuk hava yüzüme çarpıyor, sokak lambalarının altında gölgem uzuyor. O anlarda içimdeki düşünceler daha net oluyor.
Bir gün bir kitapta “el-Hafîz” kelimesine rastladım. Allah’ın koruyan, gözeten, her şeyi muhafaza eden sıfatı… O an içimde bir şey yerli yerine oturur gibi oldu.
Ama yine de bu bilgi zihnimdeydi, kalbimde değil. Çünkü kelimeler başka, hissetmek başka.
Gerçek anlamını hayatın içinde aramaya devam ettim.
Allah’ın Koruyucu Sıfatı Nedir? Diye Sorduğum An
Bir akşam, yine defterimin başındaydım. Kayseri’nin rüzgârı penceremi hafifçe titretiyordu. İçimde biriken her şeyi yazıyordum.
Ve o cümle defterin ortasına düştü:
Allah’ın koruyucu sıfatı nedir?
Bu kez cevap aramıyordum sadece. Hissetmeye çalışıyordum.
Çocukluğumdaki düşüşü düşündüm. Annemin hastane odasını. Sınav salonundaki o kısa anı. Ve fark ettim ki, hayatımın hiçbir noktasında tamamen yalnız kalmamıştım.
Bazen bir insan eli, bazen bir tesadüf gibi görünen bir olay, bazen de açıklayamadığım bir iç huzur…
Hepsi bir araya gelince, “korunmak” dediğim şey sadece fiziksel bir şey olmaktan çıkıyordu. Daha derin, daha görünmeyen bir şey oluyordu.
İçimde Büyüyen Sessiz Güven
Artık bu soruyu sorduğumda tek bir cevap aramıyorum. Çünkü fark ettim ki bazı soruların cevabı bilgiyle değil, yaşanmışlıkla geliyor.
Kayseri’de sabahları soğuk daha sert olur. Ama ben artık o soğuğu daha farklı hissediyorum. Sanki dışarıdaki sertlik ile içimdeki yumuşaklık birbirini dengeliyor.
Bazen yürürken durup sadece nefes alıyorum. O anlarda hiçbir şey düşünmüyorum. Sadece var oluyorum. Ve içimde ince bir güven duygusu beliriyor.
Sanki hayat, bütün kırılganlığına rağmen beni tamamen düşürmüyor.
Bugün Kayseri’nin Soğuğunda Düşündüklerim
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Aldatan hep aldatır mı ?
Bugün yine aynı sokaklardan geçerken, aynı rüzgâr yüzüme çarptı. Ama içimdeki his farklıydı.
Artık Allah’ın koruyucu sıfatı nedir? sorusu bir boşluk gibi değil, bir hatırlama gibi duruyor içimde. Yaşadığım her şeyin içinde görünmeyen bir denge olduğunu fark ediyorum.
Bazen bir şeyler kırılıyor, bazen planlar bozuluyor, bazen insan kendini kaybolmuş hissediyor. Ama sonra geriye dönüp baktığında, o dağınıklığın içinde bile bir korunmuşluk hissi kalıyor.
Defterimi kapatmadan önce son bir cümle yazıyorum. Kendime sakladığım, kimseye anlatmadığım bir cümle:
“Belki de en büyük koruma, insanın tamamen düşmesine izin verilmeyen o görünmez çizgide saklıdır.”